Fenâ Hâlde Leman Yazıları — Gitme Lütfen

Mevsim yazdı, ben sildim, o yazdı, ben sildim. O mevsimle aram bozuktur hep. Sonbahar geldi sonra ve bitti.

Üstüme gelme n’olur?

Denizin ortasındayım ve biliyor musun bir damla su yok! Ve bilmiyorsun boğuluyorum. Ve edepsiz aşklar..

‘Ağlama” dedim, ağladın. Yalnızlık beslemişsin, yememiş yedirmiş, giymemiş giydirmişsin. Evinin başköşesine oturtmuş, tüm ipleri eline vermişsin. Almamışsın saatlerini geri, yaşamamışsın fazladan. Eksik kalmışsın. Ağlamışsın bol bol, hepimizin yerine.

Sonra birden kırıldı, bin parçaya bölündü. Cam desem değil vazo desem değil. Battı ama aykalarıma, kanattı. Ellerinle topladın sen, ellerini kanattın. Eğilince yere, göğsünden yıldızlar düştü.

Demiştim daha önce, profilden bakınca intiharı andırıyor yüzün. Ve kirpiklerinden süzülen bir şeyler var. Acı, nemli, siyah.

— gitme lütfen!

İşte buydu birden kıran, bin parçaya bölen. Tam da buydu, içimi paramparça eden. Gitmeliydim.

Ah kuşlar! Kuşlar kanatlandılar. Kanat sesleri sağır etti kulaklarımızı.

Sus’tuk.

Eskittik sanki birbirimizi. Bilmem çiçek adlarını ben. Zaten sigarayı da filtresine kadar içiyorum, bir dikişte bitiriyorum içkileri, bir nefeste çekiyorum kokunu içime. Ama her kadın çiçek ister! İnceldiği yerden kopsun diye düşündün, biliyorum; incelsem kopmazdı, onu da biliyorum.

Seni sevmiyordum, biliyordun. Edip Cansever seni görmediyse, sana bir şiir yazmadıysa bu benim suçum değil.

Ellerini özledim ben, hani o küçük, hani beyaz, senin sevmediğin…